Περιγράφω ένα ολυμπιακό άθλημα

Πάντα εντυπωσιαζόμουν από τους Ολυμπιακούς αγώνες. Εκεί πηγαίνουν αθλητές από πολλά κράτη για να αγωνιστούν. Ξεχνούν τις διαφορές τους και σταματούν τους πολέμους. Τους αρέσει να δείχνουν τα καλά του αθλητισμού. Όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι και κρίνονται από τις επιδόσεις τους.

Δε θα ξεχάσω ποτέ τη μέρα που πήγα να παρακολουθήσω τη συγχρονισμένη κολύμβηση. Μου έκανε εντύπωση η πισίνα που ήταν τετράγωνη. Η πλευρά της ήταν 12 μέτρα. Το άθλημα αυτό είναι μόνο για κορίτσια. Γένεται προσπάθεια να γίνει άθλημα και των αντρών.

Βλέπαμε ομάδες των δύο αθλητριών και το ομαδικό . Υπήρχαν δύο προγράμματα: στο πρώτο έκαναν συγκεκριμένες ασκήσεις και φορούσαν μαύρο μαγιό και άσπρο σκουφί. Στο δεύτερο έκαναν δικές τους φιγούρες και φορούσαν ό, τι μαγιό ήθελαν.

Εκεί είδα μια φιγούρα που με εντυπωσίασε. Δύο αθλήτριες πέταξαν στον αέρα την τρίτη κι εκείνη έκανε τούμπα αέρα. Αναρωτήθηκα αν κρυώνουν και πώς ακούν τη μουσική. Ρωτήσαμε τους υπεύθυνους και μας είπαν ότι η θερμοκρασία ήταν 24⁰ C και υπήρχαν υποβρύχια ηχεία. Τη βαθμολογία την έβαζαν επτά κριτές. Νομίζω ότι κάποιοι ήταν αυστηροί. Όταν γύρισα σπίτι έψαξα και έμαθα ότι οι δυνατότερες χώρες είναι η Ολλανδία, η Αυστρία, η Ελβετία, η Γερμανία και οι αθλητές της πρώην Σοβιετικής Ένωσης.



Μου άρεσε πολύ το πρόγραμμα αυτό. Είμαι σίγουρη ότι για να το πετύχουν αυτό κουράστηκαν πολύ. Μακάρι να μπορούσα να μάθω κάποιες από αυτές τις φιγούρες. Προς το παρόν αρκούμαι στα μακροβούτια!

Στέλλα

 

Το άθλημα που θα σας περιγράψω είναι το άλμα επί κοντώ.

Πρόκειται για ένα από τα δώδεκα αγωνίσματα του στίβου που βρίσκονται συνεχώς στο πρόγραμμα των αγώνων από την Α΄ Ολυμπιάδα του 1896 της Αθήνας. Το άλμα επί κοντώ είναι κλασικό αγώνισμα του στίβου, στο οποίο ο αθλητής χρησιμοποιεί ευλύγιστο πλέον κοντάρι από φάμπεργκλας ή ανθρακονήματα για να υπερπηδήσει οριζόντιο πήχη. Το αγώνισμα φέρεται ως γνωστό κατά την αρχαιότητα από τους Κρήτες, τους αρχαίους Έλληνες και τους Κέλτες. Αναγνωρίστηκε ως ολυμπιακό αγώνισμα στους Ολυμπιακούς του 1986 για τους άνδρες και του 2000 για τις γυναίκες.

Ως το 1968 οι αθλητές των ΗΠΑ ήταν απόλυτοι κυρίαρχοι του αθλήματος. Στη συνέχεια κυριάρχησαν αθλητές από την Ευρώπη. Μόλις το 2000 στο Σίδνεϊ  κατάφερε να ξαναπάρει το χρυσό Αμερικανός. Η Ελλάδα έχει δύο χάλκινα μετάλλια στο αγώνισμα. Τα κατέκτησαν ο Άγγελος Δαμάσκος το 1896 στην Αθήνα και ο Γεώργιος Ρουμπάνης το 1956 στην Ολυμπιάδα της Μελβούρνης. Το 1968 στο Μεξικό ο Χρήστος Παπανικολάου ήταν τέταρτος, ενώ στους τελικούς του αγωνίσματος στο Ελσίνκι συμμετείχε ο Ρήγας Ευσταθιάδης.

 

Θάνος



Περιβαλλοντικό μονοπάτι στο Ποικίλο Όρος



Η τάξη μας πραγματοποίησε μία επίσκεψη στη Φύση. Ανεβήκαμε με το λεωφορείο στο Λατομείο Γρηγορίου στην Πετρούπολη και από εκεί περπατήσαμε μία διαδρομή περίπου 40 λεπτών μέχρι τη θέση Σκοπευτήριο. Αυτή η δράση είναι μια πρωτοβουλία του Αναπτυξιακού Συνδέσμου Δυτικής Αθήνας και ξεναγός στους τόπους αυτούς ήταν ο κύριος Γιώργος Ελισσαίου, γεωπόνος και ικανότατο μέλος του Συνδέσμου.

Σε όλη τη διαδρομή μας μιλούσε για τα είδη των φυτών και των δέντρων που υπάρχουν στην περιοχή όπως πεύκα, κυπαρίσσια, ελιές,βελανιδιές, θυμάρι, δεντρολίβανο, ασφάκα,, αφάνα. Συναντήσαμε και αρκετά ζώα έντομα, πουλιά και μια χελωνίτσα. Ακόμα μάθαμε αρκετά ιστορικά στοιχεία για το βουνό και την περιοχή αυτή.

Σίγουρα η εμπειρία αυτή ήταν μεγάλη, γιατί βρεθήκαμε για μια ακόμα φορά κοντά στη φύση, μακριά από το καυσαέριο και τις πολυκατοικίες.



Παγκόσμια Ημέρα Βιοποικιλότητας

Η Παγκόσμια Ημέρα Βιοποικιλότητας εορτάζεται κάθε χρόνο στις 22 Μαΐου. Καθιερώθηκε το 1993 από τα Ηνωμένα Έθνη για την καλύτερη κατανόηση και ευαισθητοποίηση σε θέματα βιοποικιλότητας. Η ποικιλία των ζωικών και φυτικών ειδών είναι ουσιαστικής σημασίας για την ανθρώπινη ύπαρξη και διαδραματίζει σημαντικό ρόλο για τη βιώσιμη ανάπτυξη και την εξάλειψη της φτώχειας.

Σύμφωνα με εκθέσεις του ΟΗΕ, το 12% του συνόλου των πτηνών του πλανήτη και το 10% των φυτών και των ζώων της Γης απειλούνται με εξαφάνιση, εξαιτίας των ανθρώπινων δραστηριοτήτων και της υποβάθμισης των βιοτόπων. Ο επιστήμονες προειδοποιούν ότι έως το 2050 θα έχει εξαφανιστεί το ένα τρίτο της πανίδας από τη Γη, εξαιτίας των κλιματικών αλλαγών.

 

Στη χώρα μας απειλούνται με εξαφάνιση η καστανή αρκούδα, η μεσογειακή φώκια, η χελώνα καρέτα - καρέτα, η αγριόγατα, ο γυπαετός, η πέστροφα, ενώ σε κίνδυνο βρίσκονται ο λύκος, το τσακάλι, ο ασβός, το ζαρκάδι και το ελάφι.

Επίσκεψη στο πεδίο

Ο κος Φαραγγιτάκης μας μιλάει για το περιβάλλον κι εμείς τον κοιτάμε με μεγάλο ενδιαφέρον!



Με μεγάλη χαρά πραγματοποιήσαμε την επίσκεψή μας στο Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Αργυρούπολης. Ο χώρος πλέον μας είναι πολύ γνώριμος και οι εκπαιδευτικοί που στελεχώνουν το ΚΠΕ είναι εξαιρετικοί .
Ο υπεύθυνος του ΚΠΕ μας υποδέχτηκε και μας μίλησε για το περιβάλλον, τις επιπτώσεις που έχει η παρουσία του ανθρώπου σ' αυτό καθώς και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει με την τεράστια αστικοποίηση το περιαστικό πράσινο της πρωτεύουσας που ζούμε.

Ο κύριος Βασίλης με μεγάλη υπομονή μας είπε πολλά ενδιαφέροντα πράγματα.



Στη συνέχεια αφού χωριστήκαμε σε ομάδες, πήγαμε σε δύο αίθουσες και μας μίλησαν για το δάσος, την τροφική αλυσίδα, για τη διάβρωση του εδάφους και για άλλα πολλά σχετικά με την προστασία των δασών.

Προχωρώντας εξετάζουμε το δάσος γύρω μας.



Έπειτα με το λεωφορείο πήγαμε στο κοντινό δάσος του Υμηττού, στον Καρέα, όπου εκεί στο πεδίο είδαμε πολλά είδη φυτών, θάμνων πόων και δέντρων, μετρήσαμε την ηλικία κάποιων δέντρων και είδαμε την οικιστική ανάπτυξη κοντά σ' αυτό το δάσος και τις παρεμβάσεις γενικότερα του ανθρώπου στο φυσικό περιβάλλον.
Επιστρέψαμε λίγο κουρασμένοι αλλά πολύ ευχαριστημένοι με την επίσκεψή μας αυτή, γιατί γνωρίσαμε από κοντά ένα δάσος τόσο κοντά στην Αθήνα!

Η Αθήνα όλο και ανεβαίνει προς το βουνό!

Η Γεωργία υπολογίζει την ηλικία του δέντρου

Μια χελωνίτσα ...ένας κάτοικος του δάσους!
 





Έθιμα του Πάσχα

2^ο Μέρος

Η χώρα μας από τη Μακεδονία και τη Θράκη έως την Κρήτη και από τη Ρόδο μέχρι την Κέρκυρα γιορτάζει τις άγιες ημέρες του Πάσχα με πολλά και διαφορετικά έθιμα που τηρούν πολλά χρόνια τώρα οι κάτοικοι των περιοχών αυτών. Ενδεικτικά γράφουμε μερικά από αυτά τα οποία είναι αντιπροσωπευτικά.

 

v     Το Σάββατο του Λαζάρου τα παιδιά γυρίζουν από πόρτα σε πόρτα και τραγουδούν το « Λάζαρο», συγκεντρώνοντας χρήματα και αυγά για τους ιερείς. Παλαιότερα αυτή την ημέρα κανένας γεωργός δεν πήγαινε στο χωράφι του να εργαστεί, γιατί όπως πίστευαν ό,τι έπιαναν θα μαραινόταν. Επιτρεπόταν μόνο η συγκέντρωση ξερών κλαδιών για το άναμμα των φούρνων τη Μεγάλη Εβδομάδα για το ψήσιμο των κουλουριών. Την ημέρα αυτή επίσης σε όλα τα σπίτια οι νοικοκυρές φτιάχνουν στριφτά κουλούρια «τα Λαζαράκια» συμβολίζοντας με τον τρόπο αυτό το σώμα του Λαζάρου που ήταν τυλιγμένο στο σάβανο.

Μαριέττα

v     Στην Κύθνο το πιο εντυπωσιακό έθιμο του νησιού είναι αυτό της «κούνιας». Την Κυριακή του Πάσχα, στην πλατεία του νησιού, στήνεται μία κούνια, στην οποία κουνιούνται αγόρια και κορίτσια ντυμένα με παραδοσιακές στολές. Αυτός ή αυτή που θα κουνήσει κάποιον, δεσμεύεται ενώπιον Θεού και ανθρώπων για γάμο. Το βράδυ του Μ. Σαββάτου επικρατεί το έθιμο του «συχώριου», δηλαδή όλοι όσοι έχουν πεθαμένους συγγενείς φέρνουν στην εκκλησία ψητά, κρασί και ψωμί, τα οποία έχει «διαβάσει» ο παπάς, τα προσφέρουν στους επισκέπτες και στους κατοίκου του νησιού.

Δημήτρης

v     Αυτά τα έθιμα μου τα διηγήθηκε η γιαγιά μου που είναι από την Κωνσταντινούπολη.

Μεγάλη Πέμπτη: Όλα τα σχολεία τη μέρα αυτή στην Κωνσταντινούπολη πρωί πρωί έπρεπε να παρευρίσκονται στο ναό της ενορίας τους για να κοινωνήσουν. Επίσης την υπόλοιπη μέρα έτρωγαν μόνο φακές, γιατί έλεγαν ότι ήταν τα δάκρυα της Παναγίας.

Μεγάλη Παρασκευή: Τη Μεγάλη Παρασκευή δεν έτρωγαν τίποτα, δεν κάρφωναν, δεν χτυπούσαν με σφυρί και καρφιά και πήγαιναν στο νεκροταφείο όλη την ημέρα για να τιμήσουν τους νεκρούς και ιδιαίτερα τον Ιησού Χριστό μέχρι να βγει ο Επιτάφιος. Τέλος το βράδυ οι νοικοκυρές των σπιτιών έφτιαχναν ταχινόσουπα για όλη την οικογένεια.

Κυριακή του Πάσχα: Ένα έθιμο που γινόταν την Κυριακή του Πάσχα ήταν ότι το απόγευμα στην Αγάπη διαβαζόταν το Ευαγγέλιο σε όλες τις γλώσσες του κόσμου, ακόμα και σε χώρες που δεν πίστευαν στο Χριστό.

Νίκος

 

Στο Λεωνίδιο της Αρκαδίας, η νύχτα της Ανάστασης είναι η Νύχτα των Αερόστατων έθιμο που ξεκίνησε στα τέλη του 19^ου αιώνα. Με το πρώτο «Χριστός Ανέστη», τα αερόστατα ελευθερώνονται στον ουρανό. Η φαντασμαγορική ατμόσφαιρα συμπληρώνεται με βεγγαλικά, βαρελότα και με κάθε είδους πυροτεχνήματα.

Στέλλα

 

Ένα έθιμο του Πάσχα είναι τα κόκκινα αυγά. ¨Όταν ο Χριστός σταυρώθηκε από κάτω από το σταυρό υπήρχαν άσπρα λουλούδια. Μετά έσταξε το αίμα του Χριστού στα άσπρα λουλούδια και έγιναν παπαρούνες. Γι’ αυτό βάφουμε τα αυγά κόκκινα και τα σπάμε μετά από την Εκκλησία όταν έχουμε ανάψει τη λαμπάδα.

 

Δέσποινα

 

v     Ένα έθιμο του Πάσχα που γίνεται κυρίως στη Ναύπακτο είναι το παρακάτω: Το βράδυ της Μ. Παρασκευής πλήθος κόσμου, ντόπιοι και επισκέπτες ακολουθούν την περιφορά του Επιταφίου σχηματίζοντας πομπές, οι οποίες διέρχονται από το λιμάνι, όπου είναι αναμμένες δάδες ειδικά τοποθετημένες γύρω στο Κάστρο γύρω από το λιμάνι. Στο μέσον της εισόδου του λιμανιού οι δάδες σχηματίζουν μεγάλο σταυρό που φωταγωγεί ολόκληρο το λιμάνι παρουσιάζοντας μια φαντασμαγορική εικόνα μοναδικής και ανεκτίμητης ομορφιάς. Το έθιμο έχει παράδοση πολλών χρόνων που φαίνεται ότι θέλει να συνδυάσει τη θρησκευτική μυσταγωγία με την ηρωϊκή προσπάθεια του μπουρλοτιέρη Ανεμογιάννη να πυρπολήσει την τουρκική ναυαρχίδα.

Μαρία

v     Ενώ οι μεγάλοι είναι δοσμένοι στις πασχαλινές δουλειές και στον εκκλησιασμό,  τα παιδιά προετοιμάζονται κι  αυτά για την Ανάσταση του Κυρίου. Παίρνουν μεγάλα κλειδιά από εκείνα που είχαν οι παλιές κλειδαριές δένουν με ένα σχοινί με μπαρούτι και βάζουν το καρφί στην τρύπα του κλειδιού, το βράδυ της Ανάστασης το χτυπούν δυνατά στον τοίχο για να εκπυρσοκροτήσει και να χαλάσει ο κόσμος. Άλλοι κόβουν μακριές λωρίδες χαρτιού, βάζουν στην άκρη της κάθε λωρίδας μπαρούτι και ένα φυτίλι, την τυλίγουν τριγωνικά ώστε να προεξέχει το φυτίλι, που το ανάβουν και την ώρα που παπάς λέει το «Χριστός Ανέστη».

Ηλίας

Στο Αττικό Ζωολογικό Πάρκο

 Σήμερα όλο το σχολείο μας επισκέφτηκε το Αττικό Ζωολογικό Πάρκο που εκτείνεται σε μια συνολική έκταση 200 στρεμμάτων, φιλοξενώντας περισσότερα από 2.000 ζώα, από 350 διαφορετικά είδη.
Ξεναγηθήκαμε σε όλους τους χώρους του πάρκου και παρακολουθήσαμε στο Δελφινάριο ακροβατικά νούμερα από δελφίνια σε μια αρκετά μεγάλη πισίνα.

Όλοι μας περάσαμε αξέχαστες ώρες  ανάμεσα στα φυτά και στα διάφορα ζώα και απολαύσαμε τις ομορφιές της φύσης και της Άνοιξης.

 

Ο κήπος μας γέμισε χρώματα και αρώματα......



Τις μέρες αυτές όλοι μας αποφασίσαμε να μεταφυτέψουμε το λαχανόκηπο που είχε αναπτυχθεί αρκετά μέσα στην τάξη μας. Έτσι πήραμε όλα τα φυτά μας : μαρουλάκια, ραπανάκια, άνηθο, παντζάρια, σπανάκι και τα βάλαμε στην πίσω αυλή του σχολείου μας.



Επίσης βάλαμε και πολλά αρωματικά φυτά όπως λεβάντα, θυμάρι, δεντρολίβανο και φράουλες. Ναι όμορφες φραουλίτσες με λουλουδάκια και καρπό.
Μια άλλη μέρα πήραμε και το χώμα, που είχαμε μέσα στο σπορείο της τάξης μας και το ρίξαμε γύρω γύρω από τα φυτά μας.



Επίσης κάποιος καλός γονιός μάς έκανε δώρο και τον ευχαριστούμε πολύ γι' αυτό, κάποια λουλουδάκια που τα φυτέψαμε κι αυτά και ομόρφυναν πολύ την αυλή μας.
Καθημερινά φροντίζουμε να τα ποτίζουμε και είμαστε πολύ χαρούμενοι που με τη συνεργασία κάναμε την αυλή του σχολείου μας ομορφότερη. Γέμισε έτσι ο κήπος μας χρώματα και αρώματα...

 

Οι μικροί επιστήμονες

Σε μια εκπαιδευτική επίσκεψη που πραγματοποίησε η τάξη μας εμπεδώσαμε με πειράματα το μάθημα της Φυσικής στο κεφάλαιο που έχει σχέση με την ενέργεια.

Αναφέραμε ότι οι βασικές μορφές ενέργειας είναι η δυναμική και η κινητική.

Υπάρχουν όμως και άλλες μορφές ενέργειας όπως η πυρηνική, η φωτεινή, η χημική, η ηλεκτρική. Αλλά πηγές ενέργειας είναι και ο Ήλιος, τα κοιτάσματα του πετρελαίου και των γαιανθράκων, ο αέρας και το νερό που πέφτει από ψηλά.

Διαπιστώσαμε ότι μερικά σώματα όπως τα ελατήρια, ένα φουσκωμένο μπαλόνι, ένα τεντωμένο λάστιχο έχουν μορφές ενέργειας που σε κατάλληλες συνθήκες αποδίδουν την

αποθηκευμένη τους ενέργεια.

Τονίσαμε ότι η ενέργεια  δεν εμφανίζεται από το τίποτα ούτε εξαφανίζεται. Η συνολική ενέργεια διατηρείται. Δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε την ενέργεια, μπορούμε όμως να την μετατρέψουμε σε όποια μορφή μας είναι κάθε φορά χρήσιμη.

Επίσης ο άνθρωπος παίρνει την ενέργεια που χρειάζεται από τις τροφές.

Επιστρέψαμε στο σχολείο έχοντας κατακτήσει με τα διάφορα πειράματα που πραγματοποιήσαμε καλύτερα τα θέματα της ενέργειας.

Η σημερινή μας παρουσία στην παρέλαση

Στην παρέλαση του σχολείου μας κι εμείς οι μαθητές κι οι μαθήτριες της  Ε2΄ τάξης δώσαμε το παρόν με μεγάλη υπερηφάνεια για τους Έλληνες που έδωσαν τη ζωή τους στην Επανάσταση του 1821 και μας χάρισαν την ελευθερία μας. Οι γονείς, οι συγγενείς, οι φίλοι μας και πολύς κόσμος παραβρέθηκαν στο χώρο της παρέλασης, όπου όλα τα σχολεία του Δήμου μας παρέλασαν με καμάρι στη φετινή γιορτή. Και του χρόνου!

 

Μια φανταστική χώρα

Πριν από λίγο καιρό άκουσα μια παράξενη ιστορία για μια άγνωστη χώρα, την Πιτσία. Αυτή βρισκόταν σε ένα νησί του Ειρηνικού ωκεανού, κοντά στις μακρινές Φιλιππίνες, πριν 10.000 χρόνια. Στη πρωτεύουσα είχε χτιστεί ένα υπέροχο λιμάνι. Οι δρόμοι ήταν φαρδιοί με πολλά και μεγάλα κτίρια.
Η χώρα αυτή ήταν πολύ πλούσια. Ακόμα και το έδαφος ήταν εύφορο. Υπήρχαν χιλιάδες τεχνίτες που με τις τέχνες τους στόλισαν την πρωτεύουσα της Πιτσίας. Μερικές από αυτές τις τέχνες ήταν τα πολύτιμά τους σκεύη, τα λαμπρά αγάλματα, τα ξυλόγλυπτα και τα περίφημα υφαντά. Όλα αυτά έφεραν τον πλούτο στην Πιτσία.
Κάποια στιγμή όμως τα πράγματα άλλαξαν, όταν ένας κακός βασιλιάς ανέβηκε στο θρόνο. Αυτός άρχιζε να καταπιέζει το λαό βάζοντάς τους πολύ μεγάλους φόρους. Όποιος δεν τους πλήρωνε, έστελνε στρατιώτες και σκότωναν και αυτούς και την οικογένειά τους. Έτσι ο λαός μια μέρα δεν άντεξε άλλο και επαναστάτησε εναντίον του. Αν και ο βασιλιάς έστελνε το στρατό εναντίον τους, τον νίκησαν. Μάλιστα έπιασαν το βασιλιά και τους συμβούλους του και τους σκότωσαν. Κάποιος πέταξε και μια βόμβα μέσα στο βασίλειό του φωνάζοντας:
« Κάτω το βασίλειο της καταπίεσης».
Όμως αντί η βόμβα να πέσει στο βασίλειο, έπεσε μέσα στη θάλασσα. Τότε ένα τεράστιο παλιρροϊκό κύμα σηκώθηκε και κατέστρεψε όλη την Πιτσία.
Λέγεται ότι ελάχιστοι επέζησαν αλλά επειδή είχε καταστραφεί το νησί τους, πήγαν και κατοίκησαν στις γύρω περιοχές.

Μαριέττα

Η πρώτη φορά που μάθαμε για μια αρχαία πόλη ήταν για την «Ιπτάμενη πόλη». Την είδαμε στις τοιχογραφίες σε μια σπηλιά της Αμερικής.
Εκεί είδαμε σκαλισμένη μια περίεργη πόλη που πρώτη φορά είχαμε δει επάνω σε δέντρο. Υπήρχαν μακριά σχοινιά με τα οποία ανέβαιναν και κατέβαιναν ή πηδούσαν από σπίτι σε σπίτι.
Μάλλον η πόλη αυτή υπήρξε το 8.000 π.Χ. μέσα σε ένα πυκνό δάσος στο κέντρο του Αμαζονίου. Οι κάτοικοι είχαν μεγάλη ευλυγισία. Βασιλιάς τους ήταν ο πιο ικανός στο πέταγμα «ο Αγέρας». Τρέφονταν με φρούτα από τα δέντρα και έπιναν από τους χυμούς τους. Κάθε μέρα οι άντρες και οι γυναίκες έβρισκαν φύλλα για να επισκευάσουν τα σπίτια και μάζευαν φρούτα για φαγητό. Τα παιδιά μάθαιναν να αιωρούνται με τα σχοινιά και να κρύβονται από τους εχθρούς. Οι εχθροί ήταν η φυλή των νάνων που δεν μπορούσε ν’ ανέβει στα ψηλά. Γιόρταζαν όταν ήταν πανσέληνος. Τότε χόρευαν και ξεφάντωναν όλο το βράδυ.
Αυτός ο ειρηνικός και σπουδαίος πολιτισμός έζησε για 1000 χρόνια. Το 7.000 π.Χ. μια μεγάλη φωτιά έκαψε το δάσος. Αυτοί έφυγαν και από τότε χάθηκαν τα ίχνη τους και κανείς δεν ξανάκουσε γι’ αυτούς.

Στέλλα

Κάποτε υπήρχε η Ισπεπονία που ήταν στη μέση του Ειρηνικού Ωκεανού. Το νησί ήταν μικρό. Στο κέντρο του νησιού υπήρχαν πλατείες, δάση και λίμνες. Γύρω γύρω στο νησί ζούσαν οι Ισπέπονες: κάτοικοι μέσα σε μεγάλα πεπόνια. Τους έλεγαν έτσι γιατί είχαν κεφάλια σε σχήμα πεπονιού. Είχαν πολλές συνήθειες. Η σπουδαιότερη συνήθεια ήταν όταν είχε πανσέληνο να βγαίνουν και να γλεντούν.

Μια καλοκαιρινή βραδιά τους περίμενε μια δυσάρεστη έκπληξη. Ήταν πανσέληνος κι όλοι έξω γλεντούσαν. Ξαφνικά η γη άρχισε να τρέμει. Φωτιές και λάβα έβγαιναν από το ψηλό βουνό του νησιού. Ένα ηφαίστειο που κοιμόταν ξύπνησε. Ένα παχύ στρώμα λάβας κάλυψε τα πάντα. Ακόμα και τον αυτοκράτορα Άδη το 2ο.Πεπόνη. Μετά από χρόνια η θάλασσα σκέπασε το νησί.
Οι δύτες βρήκαν αγάλματα και τα παρέδωσαν στους επιστήμονες. Μετά από μελέτες το νησί εκείνο είχε δημιουργηθεί το 7.300 π.Χ.
Εύχομαι να γίνουν ανασκαφές και να βρεθεί αυτό το νησί και ο τρόπος ζωής των παράξενων ανθρώπων.

Δημήτρης